Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
Τα μεγαλύτερα ταξίδια είναι αυτά του μυαλού. Τι θα λέγατε να γίνουμε συνοδοιπόροι..;

Σάββατο, 14 Απριλίου 2018

Η μαγεία του φυσιολογικού..






Πολλές φορές τα πιο φυσιολογικά είναι και τα πιο περίεργα.

Κάθεσαι και παρατηρείς την καθημερινότητα, τη ρουτίνα, την ομαλή ροή των πραγμάτων.. και μένεις να την κοιτάς αποσβολωμένος.. θαρρείς και μεταπήδησες από ένα παράλληλο σύμπαν, από ένα άλλο timeline.. 

Βρίσκεις τον εαυτό σου να ενθουσιάζεται με τα απλά.
Να γεμίζει από το τίποτα.
Να συγκινείται με τις πιο συνηθισμένες κινήσεις.
Να χαμογελά με ακριβώς αυτό, τη φυσιολογικότητα.

Normal is overrated they say.

Πόσο δίκιο και πόσο άδικο μαζί.

Πόσος υποκειμενισμός μα και πόση "κοινή λογική"..


Πολλές φορές τα πιο φυσιολογικά είναι και τα πιο περίεργα.
Ίσως γιατί τα είχες παραβλέψει για τόσο καιρό που ξέχασες την όψη τους.
Ίσως άφησες τον εαυτό σου να ξεχάσει. Ίσως και να το ήθελες.

Ίσως γιατί αυτά τελικά είναι που αξίζουν. Ποιος ξέρει;

Εντυπωσιάζομαι όπως πάντα με αυτά τα μικρά και ίσως αδιάφορα.
Με κινήσεις, ανθρώπους, μυρωδιές, γεύσεις, ακούσματα, αισθήσεις..

Μα κυρίως με τη μεταβολή αυτών.

Εντυπωσιάζομαι με μια αγκαλιά που από απίστευτη χαρά μπορεί να σε λυγίσει από πόνο.
Εντυπωσιάζομαι με ανθρώπους.. που φτάνουν από το τίποτα να σημαίνουν τα πάντα. Και τούμπαλιν με την ίδια ή και μεγαλύτερη κάποιες φορές ταχύτητα.
Μένω άναυδη στα αλήθεια.
Με τις μυρωδιές που με κάνουν να γυρίζω πίσω στο χρόνο. Δεν είναι ιδέα μου σου λέω, ξαναγυρνάω εκεί..
Με γεύσεις.. αυτές οι γεύσεις. Πόσες εμπειρίες δεν έχω συνδέσει μαζί τους.
Ή με τη μουσική;  

Είναι να μην ενθουσιάζεσαι; Είναι να μην παραλύεις;
Όταν ακούς το ίδιο τραγούδι και πέντε.. δέκα χρόνια μετά, χτυπάει η καρδιά σου με τον ίδιο τρόπο.. κόβονται τα γόνατά σου και το στομάχι σου σφίγγεται σαν να το ξαναζείς όλο.

Εντυπωσιάζομαι και ιντριγκάρομαι σαν μικρό παιδί που λες.
Γιατί οι αισθήσεις μας μοιάζουν να νικάνε τον χρόνο.
Μοιάζουν να μη δίνουν δεκάρα για τον τόπο.

Και ώρες ώρες νομίζω πως δεν έχουμε καν επιλογή για την επίδρασή τους πάνω μας.

Είναι απλά εκπληκτικό.
Και είναι τόσο συνηθισμένο.
Τόσο.. φυσιολογικό.


https://www.youtube.com/watch?v=xX3ahNg-8_w
Continue Reading...

Σάββατο, 24 Μαρτίου 2018

Πχιοτικές συζητήσεις..!






Κόσμος στις καφετέριες, στα μπαρ, στις ταβέρνες.
Στην ουρά των δημοσιων υπηρεσιών, στα μέσα μαζικής μεταφοράς.
Στο τηλέφωνο, στα social media.

Κόσμος παντού μιλάει. Συζητάει.

Τους βλέπω και πραγματικά μου κινούν την περιέργεια.
Πόσοι από αυτούς απλά μιλάνε και πόσοι επικοινωνούν;

Από τότε που άρχισα να παρατηρώ την έκταση του εγώ μας και πόσο αυτή επισκιάζει σχεδόν τα πάντα στη ζωή μας, δεν μπορώ να μη παρατηρώ πόσο εγώ βάζουμε στις συζητήσεις μας.
Και δεν λέω, συνήγορε του διαβόλου εσύ, ότι είναι κακό το να μιλάμε για μας ούτε το να βρισκόμαστε καμιά φορά στο επίκεντρο.
Στη συσχέτιση της έκτασης του εγωκεντρισμού μας και της ποιότητας της επικοινωνίας αναφέρομαι.

Πρόσεξέ το καμιά φορά, έτσι για πλάκα.
Όταν έχεις απέναντί σου έναν γνωστό, έναν φίλο, οποιονδήποτε.
Μιλάει βασισμένος σε αυτά που του λες και εσύ σε αυτά που λέει;
Ή μήπως κάνετε παράλληλους μονολόγους;

Παίρνει έναυσμα από κάτι που είπες για να ανοίξει ένα νέο θέμα, ή ό,τι και αν του πεις, όσο ενδιαφέρον ή διαφορετικό και αν είναι, συνεχίζει απτόητος αναλύοντας αυτό που τον απασχολεί;

Και βασικά, προσέχει τις αντδράσεις σου και το αν σου κινεί καν το ενδιαφέρον ή είναι τόσο προσηλωμένος σε αυτά που θέλει να πει που ξεχνάει ότι κάπου εκεί υπάρχει και ένας αποδέκτης;

Βλέπεις, πολλές φορές μιλάμε περισσότερο για να μιλήσουμε και όχι για να μας ακούσουν.
"Λεκτικό εμετό" το αποκάλεσε ένας γνωστός και είχε απόλυτο δίκιο.


Έχεις σκεφτεί πόσες φορές "ξερνάς" ό,τι αρνητικό και ανεπιθύμητο σε βαραίνει πάνω σε ανυποψίαστο κόσμο που είχε ξέρεις και ο ίδιος μια κάποια μέρα και μια κάποια διάθεση πριν σε συναντήσει;

Έχεις σκεφτεί πόσο συχνά παραβλέπεις πληροφορίες που σου δίνει κάποιος για τον εαυτό του γιατί παραείσαι απασχολημένος στο να ολοκληρώσεις τη σκέψη σου;

"Όταν μιλάς εσύ, ξέρεις ήδη τι έχεις να πεις. Όταν μιλάει ο άλλος ενδέχεται να μάθεις κάτι καινούργιο"
Μια παράφραση που ξεπήδησε από μια γωνιά του υποσυνείδητου οπότε αγνώστου πηγής.


Μιλάμε πολύ, ακούμε λίγο, επικοινωνούμε ακόμη λιγότερο.


Και δεν σου λέω ότι απαιτείται να είμαστε οι τέλειοι συζητητές.
Οι απαιτήσεις και οι προσδοκίες που έχεις από τον εαυτό σου είναι δικές σου και χάρισμά σου.
Αν μου λεγες όμως ότι δε σε απασχολεί το κατά πόσο οι κοντινοί σου άνθρωποι αισθάνονται ότι όντως τους νοιάζεσαι, θα αμφέβαλα.
Όπως και αν μου λεγες ότι όταν μιλάς σε ένα φίλο δε σε νοιάζει καθόλου αν στο μυαλο του κάνει πλάνα για τις καλοκαιρινές του διακοπές.

Έχουμε ανάγκη από πραγματική, γνήσια επικοινωνία.

Και αν δεν καταλάβουμε που υστερούμε, δεν έχουμε ελπίδες να τη βελτιώσουμε και επακολούθως να καλυτερέψουμε την ποιότητα των ανθρωπίνων σχέσεων στη ζωή μας.

Την επόμενη φορά λοιπόν που θα μιλήσεις με κάποιον, μπορείς να δοκιμάσεις τον εαυτό σου, αλλά και τον ίδιο.
Μπορείς να τον ακούσεις με πραγματικό ενδιαφέρον και ενσυναίσθηση; 
Και αυτός; Είναι όντως εκεί ή μήπως διακόπτεις την αστρική του προβολή; 
Μη πάθει και καμιά ζημιά ο άνθρωπος!
Continue Reading...

Παρασκευή, 16 Μαρτίου 2018

Οι πολιτισμένες σχέσεις








Μεγαλώνοντας το φανταζόμαστε όλοι κάποια στιγμή.
Μια ισορροπημένη σχέση.
Φανταζόμαστε μια μελλοντική version του εαυτού μας, ώριμη, συνειδητοποιημένη, με μια ζωή σε αρμονία.
Οραματιζόμαστε έναν σύντροφο που θα είναι δίπλα μας και θα βαδίζουμε παράλληλα, χωρίς συγκρούσεις, αλληλοσυμπληρώνοντας ο ένας τον άλλο. 
Θα είναι εκεί για να μας ωθεί να αξιοποιήσουμε το δυναμικό μας και θα είμαστε εκεί για να τον στηρίζουμε στο να γίνει καλύτερος.
Θα χαιρόμαστε με τη χαρά του και θα λυπάται με τη λύπη μας.

Και κυρίως, θα είμαστε μαζί αλλά θα είμαστε ανεξάρτητοι.
Ο καθένας με τη ζωή του, τη δουλειά, τις παρέες, τα χόμπι του.
Τον προσωπικό του χρόνο.
Θα είμαστε λέει τόσο χαλαροί και ελεύθεροι που η ζήλια θα είναι κάτι που θα κάνουμε μόνο για πείραγμα και για χαριτωμενιά.
Δε θα χουμε ανάγκη από τέτοιες μικροπρέπειες για να τονώσουμε μια σχέση με τόσο βαθύ νόημα, με τέτοιο επίπεδο επικοινωνίας.

Όλες φανταζόμαστε σε κάποιο σημείο μια ισορροπημένη, ώριμη σχέση.
Μάλιστα σκεφτόμαστε ότι δε μπορεί, κάτι θα χουμε μάθει από τα λάθη μας. Θα είμαστε καλύτερες την επόμενη φορά. Δε θα μπούμε πάλι στο ίδιο τρυπάκι, δε θα κάνουμε τη ζωή του ζωή μας. Δε θα περιμένουμε σα 5χρονα πότε θα τον ξαναδούμε, δε θα ζηλεύουμε και τον αέρα που αναπνέει.

Γιατί από τόσα σκατά περάσαμε, τι στο καλό, δε μάθαμε τίποτα;

Και όσο περισσότερο μένουμε ελεύθερες, τόσο πλάθουμε την εικόνα του ιδανικού σχεσικού εαυτού μας, τόσο την ωραιοποιούμε.
Είμαστε πλέον σίγουρες πως ναι, αυτό μας χρειάζεται. Αυτό μπορούμε και επιλέγουμε να έχουμε στο εξής.
Μια πολιτισμένη σχέση.


Και θέλουμε να το πιστέψουμε τόσο, που δεν μπορούμε ούτε στον εαυτό μας να παραδεχτούμε ότι υποβόσκουν αμφιβολίες.
Για αυτό και όταν γνωρίζουμε το επόμενο άτυχο πειραματόζωο, στην αρχή είμαστε οι πιο κουλ γκόμενες που έχει γνωρίσει.
Μέχρι να μας ρίξει.

Και μετά αρχίζει η κατιούσα.

Και πιάνεις ξαφνικά τον εαυτό σου, ώριμή μου κορασίδα, να ακούει τα τραγούδια που του αρέσουν, έτσι, για να νιώσεις λίγο ό,τι νιώθει.

Έτσι πιάνεις τον εαυτό σου να έχει νεύρα δήθεν χωρίς λόγο, γιατί έχεις να τον δεις μια μέρα.

Κάπως έτσι βρίσκεσαι στη θέση να προγραμματίζεις τον χρόνο σου γύρω από αυτόν, και ας μη το ξέρει.

Κάπως έτσι ξαναμπλέκεις σε κάτι παθιασμένο, εγωιστικό και μη ελέγξιμο, πρωτού καλά καλά το καταλάβεις.

Και μάθε τώρα, ότι άλλο η θεωρία και άλλο η πράξη.
Και δες τον εαυτό σου αργά και βασανιστικά να επαναλαμβάνει τα ίδια λάθη και κατά έναν μυστήριο τρόπο, τώρα να πονάνε ακόμη περισσότερο.
Γιατί είναι μια διαρκής υπενθύμιση των όσων δεν έχεις καταφέρει.


Και συνειδητοποίησε, μέρα με τη μέρα, ότι όχι απλά απέχεις από μια πολιτισμένη σχέση.


Ούτε με τα κιάλια δε τη βλέπεις.
Continue Reading...

Κυριακή, 4 Μαρτίου 2018

Το χιούμορ της αναποδιάς.






Αν το καλοσκεφτείς έχουν πολλά πράγματα πλάκα στη ζωή.
Ειδικά οι αρνητικές εμπειρίες, αν καταφέρεις να τις δεις από μια άλλη οπτική, μπορεί να σε κάνουν να κλάψεις από το γέλιο, αλήθεια σου λέω.

Έρχονται κάποιες φορές έτσι οι καταστάσεις που απλά δεν μπορείς να τις αποφύγεις. Και τα λάθη που κάνεις ακόμη, ούτε αυτά. Γιατί δεν ήξερες καλύτερα και, πώς να το κάνουμε, μαλακίες κάνουμε όλοι.
Αλλά πριν απογοητευτείς, πριν τα δεις όλα μαύρα.. ή αφού τα βλέπεις μαύρα για καιρό και θες να αλλάξεις χρώμα βρε παιδί μου, δες την λίγο αλλιώς.

Ένας θεός ξέρει πως θα ήσουν χωρίς αυτές τις εμπειρίες. Ποιος θα ήσουν μάλλον. Τι θα σκεφτόσουν, τι θα σου έδινε χαρά.
Γιατί κάθε τι που σου παίρνει η ζωή σε αναγκάζει αυτόματα να βρεις τρόπο να είσαι εντάξει χωρίς αυτό.

Παίζει να ναι κατά βάθος μινιμαλίστρια, να ξέρεις.

Εκεί που ξεκινάς λοιπόν με μια ατέρμονη λίστα άπειρων προσδοκιών, ονείρων, βλέψεων, οτιδήποτε.. τρως μια μπάτσα και τσουπ, προσγειώνεσαι.
Και δε στο λέω για κακό, ποια είμαι εγώ για να σου πω να μην ονειρεύεσαι.

Αλλά το να θυμάσαι ότι πατάς στη γη για μένα είναι καίριο.

Πώς θα εκτιμήσεις ένα κομμάτι ουρανού όταν νόμιζες ότι πάντα το δικαιούσουν;

Το να καταλάβεις ότι κανείς δε σου χρωστάει και ότι δεν έχεις τίποτα να περιμένεις (εάν δεν κουνήσεις το χέρι σου), σε κινητοποιεί ταυτόχρονα στο να μάθεις ξέρω γω; Να κουνιέσαι.
Και να εκτιμάς ό,τι σου προσφέρεται αλλά και ό,τι πασχίζεις για να αποκτήσεις.


Και πολλές φορές, αφού έχεις κοπιάσει για κάτι, θα το χάσεις και πάλι.
Και θα κληθείς να επαναξιολογήσεις. "Τι" ρωτάς;
Τα πάντα θα σου πω.


Γιατί καποιες φορές κολλάς εμμονικά σε έναν στόχο λες και είσαι τηλεκατευθυνόμενο. Και είσαι βασικά. Κατευθυνόμενος.

Απλά ίσως από λάθος κίνητρα. Ίσως πάλι και όχι.
Σίγουρα όμως όταν χάσεις κάτι είσαι πιο κοντά στο να καταλάβεις αν η διαδρομή που επέλεξες πάει κατά κει που νιώθεις και είσαι καλύτερα ή μήπως τελικά δεν ήταν παρά ακόμη ένα τσιρότο που κάλυπτε κάτι πολύ πιο αναγκαίο.

Για αυτό σου λέω, έχει την πλάκα του.
Δεν σε ξέρω, αλλά ξέρω αυτό.
Σε ό,τι φάση και αν είσαι, όσο άσπρα μαύρα ή εμπριμέ και αν τα βλέπεις τώρα που σε πέτυχα, σε γουστάρεις.

Το ξέρεις ότι σε γουστάρεις, παραδέξου το. Και γιατί να μην το κάνεις άλλωστε; Δεν ήρθες έτοιμος. Πάλεψες και παλεύεις τις δικές σου μάχες για να είσαι αυτό που είσαι σήμερα.

Και σίγουρα υπάρχουν πράγματα στα οποία σε παραδέχεσαι.

Στην επόμενη αναποδιά λοιπόν, πέρνα λίγο χρόνο με την πλευρά του εαυτού σου που συμπαθείς περισσότερο. 
Ξέρεις, με εκείνο το κομμάτι σου που κατα βάθος ξέρει ότι μπορεί να το παλέψει.
Με εκείνο το κομμάτι σου που έχει χιούμορ, που αυτοσαρκάζεται στις δυσκολίες.

Κοιτάξου λίγο στον καθρέφτη και γέλα.
Γέλα με σένα, γέλα με τα καμώματα της ζωής, γέλα γιατί.. Γιατί όχι;

Και κατά πάσα πιθανότητα όλα θα πάνε καλά.
Μα κι αν δεν πάνε;

Τουλάχιστον πέρασες καλά!
Continue Reading...

Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 2018

Μετράει η πράξη ή το κίνητρο;







Τρομερό πράγμα το κίνητρο.
Καθοριστικό.
Και αν με ρωτάς (με ρωτάς, σουτ) άκρως αμφισβητίσιμο.
Όπως κάθε τι μη αποδείξιμο άλλωστε, έτσι και τα κίνητρα του καθενός, η γενεσιουργός δύναμη πίσω από κάθε πράξη του, παραμένουν ό,τι και να γίνει κάτι πέρα για πέρα προσωπικό.
Πολλές φορές μάλιστα ούτε προσωπικό δεν είναι, καθώς πιάνουμε τον εαυτό μας να κάνει πράγματα και να πράττει με τρόπο αξιοπερίεργο και οξύμωρο προς εμάς τους ίδιους.

Με προβληματίζει που λες αυτό.
Γιατί λένε ότι οι άνθρωποι δε φαίνονται στα λόγια αλλά στις πράξεις.
Αν με ξέρεις, γνωρίζεις ήδη ότι διαφωνώ. Αγαπώ και τα λόγια και αυτό φαίνεται άλλωστε από παντού.

Με προβληματίζει όμως το ότι αυτό ειπώνεται συχνά και νομίζω πολλοί το πιστεύουν.

"Ρόλο παίζουν οι πράξεις".
Άλλοι το συγκεκριμενοποιούν ακόμη περισσότερο και λένε ότι ρόλο παίζει μόνο το αποτέλεσμα.

Ακούς εκεί κατακερματισμό.

Ένας κυκεώνας σκέψεων, λέξεων, συναισθημάτων, κινήτρων, πράξεων... συμπτυγμένος σε μια τόση δα κουκίδα. Το αποτέλεσμα.

Μη με παρεξηγείς, εν μέρει το καταλαβαίνω.

Είναι πολύ κουραστικό να προσπαθείς να λάβεις όλες τις συνιστώσες υπ όψην. Δεν είναι για όλους.
Και δεν είναι και πάντα επικερδές, truth be told.

Αλλά το να βλέπεις και τόσο μεροληπτικά τα πράγματα δε σημαίνει αυτόματα ότι επιλέγεις να πιστεύεις σε ψέματα;

Εκτός αν είσαι από αυτούς για τους οποίους οι μισές αλήθειες δεν είναι ψέμα οπότε και αρνούμαι να επιχειρηματολογήσω περαιτέρω- με όλο το σέβας.


Βλέπεις λοιπόν πράξεις και νομίζεις ότι μπορείς να βγάλεις συμπεράσματα από αυτές.

Χωρίς το κίνητρο όμως, χωρίς τον περίπλοκο αυτό μηχανισμό που οδήγησε σε αυτές, λυπάμαι αλλά είσαι τουλάχιστον μισός.

Όπως συχνά λέω "για να κρίνεις το μέγεθος της θυσίας κάποιου πρέπει να είσαι σε θέση να την αξιολογήσεις με τα δικά του κριτήρια".

Ομοίως λοιπόν, αν δεν σε απασχολεί τι οδήγησε τον άνθρωπο που έχεις απέναντι στο να κάνει το α ή το β, δεν είναι λίγο σαν να βλέπεις εγωκεντρικά ακόμη και τις πράξεις των άλλων; 
Σαν να αρνείσαι να τους δώσεις την ευκαιρία που σε όλους αξίζει για κατανόηση;

Βέβαια μη γελιέσαι, το να ρωτήσεις δε σημαίνει ότι θα μάθεις.
Αν η ειλικρίνεια είναι σήμερα χαρακτηριστικό προς εξαφάνιση, η αυτογνωσία είναι σε ακόμη χειρότερη μοίρα, οπότε καταλαβαίνεις.

Τουλάχιστον όμως μπορείς να έχεις μια πιο ήσυχη συνείδηση ξέροντας ότι προσπάθησες ένα κλικ παραπάνω.
Και στην τελική, δεν χρειάζεται να ξέρεις.

Να αμφισβητείς χρειάζεται.
Continue Reading...

Σάββατο, 30 Δεκεμβρίου 2017

Expectations my ass.







Πρέπει λέει για να είσαι ευτυχισμένος να βρεις τον εαυτό σου.
Πότε και γιατί τον έχασες; Άγνωστο.

Υπάρχει ο ένας και μοναδικός που αν δε βρεθεί στη ζωή σου πάντα θα σου λείπει κάτι.
Πότε αποδείχτηκε κάτι τέτοιο; Ποτέ.

Βρες το πάθος σου, αυτό που μπορείς να το κάνεις πάντα για πάντα και για όσο χρειαστεί και δε θα νιώθεις ότι δούλεψες μια μέρα στη ζωή σου.
Τι ενδείξεις υπάρχουν ότι αυτό το κάτι υπάρχει για όλους;
Στατιστικά μηδαμηνές.

Τι αποδείξεις υπάρχουν ότι αυτό το κάτι ΔΕΝ υπάρχει για τους περισσότερους; ΑΠΕΙΡΕΣ.

Κάθε μέρα να είσαι χαρούμενος. Αισιόδοξος.
Να πιστεύεις ότι όλα θα πάνε καλά.

Κυρίως κάθε μέρα να δίνεις τον καλύτερο εαυτό σου to make sure ότι όλα θα πάνε καλά.
Αλλιώς είσαι ένα αποτυχημένο για αυτήν την κοινωνία ον, δεν κάνεις ό,τι μπορείς για την ευτυχία σου και εν ολίγοις δεν σου αξίζει να ζεις.

Γελάς μόνος σου με το πόσο ΓΕΛΟΙΑ είναι όλα αυτά ή όχι ακόμη;!

Ήθελα να ξερα ποιος είρωνας μ____ είχε κέφια μια μέρα και είπε να διαμορφώσει ένα κάρο ηλίθιους άγραφους κανόνες που θα καταδικάσουν σε δυστυχία όλες τις επόμενες γενιές.

Εδώ που τα λέμε μια ιδέα την έχω για το ποιος και τι και γιατί, αλλά δεν είναι του παρόντος.

Γεννιόμαστε λοιπόν σε έναν κόσμο με προκαθορισμένες γραμμές πλεύσης.
Πως πρέπει να είσαι για να θεωρείσαι πετυχημένος.
Από κάθε άποψη.

Κάτσε ρε φίλε που πρέπει να βρω και τον εαυτό μου σε μια συνεχώς κινούμενη πραγματικότητα.
Άραξε που πρέπει να έχω ένα και μόνο πάθος που να γουστάρω να το κάνω και επάγγελμα.
Και ριλάξ που υπάρχει ο πρίγκηπας με την άσπρη πόρσε.. σόρι άλογο ήθελα να πω, που θα ρθει και θα στρώσει το δρόμο μου με 500ευρα... ε ροδοπέταλα μωρέ, ναι, και θα δώσει τη ζωή του για να είμαι ΕΓΩ και η αφεντιά μου ευτυχισμένη.

Έλα Χριστέ και Παναγιά με όλες τις μη ρεαλιστικές προσδοκίες που μας γαλουχεί αυτή η κοινωνία πριν γίνουμε γαμέτες καν να πιστεύουμε και που εξασφαλίζουν το ότι θα νιώθουμε αποτυχημένοι μέχρι να τις ικανοποιήσουμε.

Και το πιο λυπηρό απ όλα είναι ότι έχει γράψει κάποιος άλλος τη λίστα με τα αυτονόητά μας και δε το χουμε πάρει καν γραμμή. Ή το χουμε πάρει αλλά το αίσθημα ανημπόριας/φόβου/ανασφάλειας που μας κατακλύζει καθιστά αδύνατο κατά έναν παρανοϊκό/μη εξηγήσιμο τρόπο να το αλλάξουμε.

Εν ολίγοις, let's grow the fuck up, ας αναγνωρίσουμε πως ό.τι και καλά θα πρεπε να υφίσταται well, απλά δεν θα πρεπε και ας συνεχίσουμε τη ζωούλα μας χωρίς 1000000000 "ιδανικές" εκβάσεις για τα πάντα.

Πιο ιδανικό από το σήμερα μπορεί να μην υπάρξει.

Και αν υπάρξει, ας είναι απόρροια πολλών μικρών πραγμάτων που κάναμε εμείς, από εμάς και για εμάς, χωρίς τεράστιες προσδοκίες για το που θα οδηγήσει.

Συμβουλές ζωής από κάποια που δεν έχει την παραμικρή ιδέα ! 

Γεια σας.-
Continue Reading...

Παρασκευή, 1 Δεκεμβρίου 2017

Πάλι γιορτές;







Μπήκε ο Δεκέμβρης και θα αρχίσουμε πάλι.
Όνειρα, υποσχέσεις, προσδοκίες, ελπίδα.
Όνειρα για ενα δια μαγείας καλύτερο αύριο.
Υποσχέσεις στον εαυτό μας που ξέρουμε ότι δε θα κρατήσουμε.
Προσδοκίες από τους άλλους που ξέρουμε ότι θα μας απογοητεύσουν.
Ελπίδα για πράγματα που δε χρειάζονται ελπίδες, αλλά θαύματα.

Μπήκε ο Δεκέμβρης και θα αρχίσουμε πάλι.
Αυτή τη χρονιά θα πετύχω τους στόχους μου, θα καταφέρω όσα δεν κατάφερα Χ χρόνια τώρα γιατί φέτος θα είναι αλλιώς. Φέτος θα είμαι αλλιώς.

Αυτή τη χρονιά θα εκτιμώ περισσότερο, θα διεκδικώ καλύτερα, θα είμαι πιο ευγενικός.
Αυτή τη χρονιά θα είμαι πιο πειθαρχημένος, θα τρώω καλύτερα, θα γυμνάζομαι περισσότερο, θα προσέχω τον εαυτό μου.
Αυτή τη χρονια θα πάρω προαγωγή, δίνοντας παράλληλα προτεραιότητα στην οικογένεια μου, περνώντας ποιοτικό χρόνο με τους ανθρώπους μου.
Αυτή τη χρονιά θα βγάλω χρήματα. Περισσότερα. Και λίγα ακόμη.

Μπήκε ο Δεκέμβρης και αρχίσαμε ήδη.
Τα ψέματα στον εαυτό μας.
Τις μη ρεαλιστικές προσδοκίες.
Αρχίσαμε να σκάβουμε λάκους στη φάβα μας.
Γιατί δε μας φτάνουν οι εξωγενείς παράγοντες που δυσκολεύουν τη ζωή μας, ας βάλουμε καμιά φάκα και οι ίδιοι.

Εθισμένοι στο ψέμα έχουμε γίνει.
Εθισμένοι γιατί η αλήθεια πολύ λίγους ικανοποιεί.
Η πραγματικότητα σε πολύ λίγους αρέσει.

Και επιλέγουμε με κάθε ευκαιρία να ξεφεύγουμε περιστασιακά.
Η Ρώμη όμως δε χτίστηκε σε μια πρωτοχρονιά.
Αλλά κάθε μέρα μετά από αυτήν.

Κάθε Δευτέρα πρωί που νιώθεις ότι ο κόσμος σου ανήκει αλλά και κάθε Σάββατο βράδυ μετά από 5 ποτά που αισθάνεσαι ότι τίποτα δεν έχει νόημα.

Η Ρώμη δε χτίστηκε σε μια πρωτοχρονιά και στην Ιθάκη δε φτάσαμε στην αντίστροφη μέτρηση από το 10 ως το 1.

Δεν πρέπει να το ξεχνάς αυτό.

Έχεις ένα ταξίδι μπροστά σου.
Ένα ταξίδι τόσο μακρύ που αν δεν βρεις τρόπο να το απολαμβάνεις, κανένα νόημα δεν έχει το αν θα φτάσεις τελικά στον προορισμό.

Γι αυτό μη βιάζεσαι. Σε κανέναν δεν έχεις να αποδείξεις τίποτα

Άσε τα ψέματα στην άκρη.
Άσε τις υποσχέσεις.

Ο Δεκέμβρης δεν είναι παρά ένας ακόμη μήνας.

Η αλλαγή δεν έρχεται ημερολογιακά, αλλά συνειδησιακά.

Καλό μήνα...!
Continue Reading...

Followers