Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
Τα μεγαλύτερα ταξίδια είναι αυτά του μυαλού. Τι θα λέγατε να γίνουμε συνοδοιπόροι..;

Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 2018

Μετράει η πράξη ή το κίνητρο;







Τρομερό πράγμα το κίνητρο.
Καθοριστικό.
Και αν με ρωτάς (με ρωτάς, σουτ) άκρως αμφισβητίσιμο.
Όπως κάθε τι μη αποδείξιμο άλλωστε, έτσι και τα κίνητρα του καθενός, η γενεσιουργός δύναμη πίσω από κάθε πράξη του, παραμένουν ό,τι και να γίνει κάτι πέρα για πέρα προσωπικό.
Πολλές φορές μάλιστα ούτε προσωπικό δεν είναι, καθώς πιάνουμε τον εαυτό μας να κάνει πράγματα και να πράττει με τρόπο αξιοπερίεργο και οξύμωρο προς εμάς τους ίδιους.

Με προβληματίζει που λες αυτό.
Γιατί λένε ότι οι άνθρωποι δε φαίνονται στα λόγια αλλά στις πράξεις.
Αν με ξέρεις, γνωρίζεις ήδη ότι διαφωνώ. Αγαπώ και τα λόγια και αυτό φαίνεται άλλωστε από παντού.

Με προβληματίζει όμως το ότι αυτό ειπώνεται συχνά και νομίζω πολλοί το πιστεύουν.

"Ρόλο παίζουν οι πράξεις".
Άλλοι το συγκεκριμενοποιούν ακόμη περισσότερο και λένε ότι ρόλο παίζει μόνο το αποτέλεσμα.

Ακούς εκεί κατακερματισμό.

Ένας κυκεώνας σκέψεων, λέξεων, συναισθημάτων, κινήτρων, πράξεων... συμπτυγμένος σε μια τόση δα κουκίδα. Το αποτέλεσμα.

Μη με παρεξηγείς, εν μέρει το καταλαβαίνω.

Είναι πολύ κουραστικό να προσπαθείς να λάβεις όλες τις συνιστώσες υπ όψην. Δεν είναι για όλους.
Και δεν είναι και πάντα επικερδές, truth be told.

Αλλά το να βλέπεις και τόσο μεροληπτικά τα πράγματα δε σημαίνει αυτόματα ότι επιλέγεις να πιστεύεις σε ψέματα;

Εκτός αν είσαι από αυτούς για τους οποίους οι μισές αλήθειες δεν είναι ψέμα οπότε και αρνούμαι να επιχειρηματολογήσω περαιτέρω- με όλο το σέβας.


Βλέπεις λοιπόν πράξεις και νομίζεις ότι μπορείς να βγάλεις συμπεράσματα από αυτές.

Χωρίς το κίνητρο όμως, χωρίς τον περίπλοκο αυτό μηχανισμό που οδήγησε σε αυτές, λυπάμαι αλλά είσαι τουλάχιστον μισός.

Όπως συχνά λέω "για να κρίνεις το μέγεθος της θυσίας κάποιου πρέπει να είσαι σε θέση να την αξιολογήσεις με τα δικά του κριτήρια".

Ομοίως λοιπόν, αν δεν σε απασχολεί τι οδήγησε τον άνθρωπο που έχεις απέναντι στο να κάνει το α ή το β, δεν είναι λίγο σαν να βλέπεις εγωκεντρικά ακόμη και τις πράξεις των άλλων; 
Σαν να αρνείσαι να τους δώσεις την ευκαιρία που σε όλους αξίζει για κατανόηση;

Βέβαια μη γελιέσαι, το να ρωτήσεις δε σημαίνει ότι θα μάθεις.
Αν η ειλικρίνεια είναι σήμερα χαρακτηριστικό προς εξαφάνιση, η αυτογνωσία είναι σε ακόμη χειρότερη μοίρα, οπότε καταλαβαίνεις.

Τουλάχιστον όμως μπορείς να έχεις μια πιο ήσυχη συνείδηση ξέροντας ότι προσπάθησες ένα κλικ παραπάνω.
Και στην τελική, δεν χρειάζεται να ξέρεις.

Να αμφισβητείς χρειάζεται.
Continue Reading...

Σάββατο, 30 Δεκεμβρίου 2017

Expectations my ass.







Πρέπει λέει για να είσαι ευτυχισμένος να βρεις τον εαυτό σου.
Πότε και γιατί τον έχασες; Άγνωστο.

Υπάρχει ο ένας και μοναδικός που αν δε βρεθεί στη ζωή σου πάντα θα σου λείπει κάτι.
Πότε αποδείχτηκε κάτι τέτοιο; Ποτέ.

Βρες το πάθος σου, αυτό που μπορείς να το κάνεις πάντα για πάντα και για όσο χρειαστεί και δε θα νιώθεις ότι δούλεψες μια μέρα στη ζωή σου.
Τι ενδείξεις υπάρχουν ότι αυτό το κάτι υπάρχει για όλους;
Στατιστικά μηδαμηνές.

Τι αποδείξεις υπάρχουν ότι αυτό το κάτι ΔΕΝ υπάρχει για τους περισσότερους; ΑΠΕΙΡΕΣ.

Κάθε μέρα να είσαι χαρούμενος. Αισιόδοξος.
Να πιστεύεις ότι όλα θα πάνε καλά.

Κυρίως κάθε μέρα να δίνεις τον καλύτερο εαυτό σου to make sure ότι όλα θα πάνε καλά.
Αλλιώς είσαι ένα αποτυχημένο για αυτήν την κοινωνία ον, δεν κάνεις ό,τι μπορείς για την ευτυχία σου και εν ολίγοις δεν σου αξίζει να ζεις.

Γελάς μόνος σου με το πόσο ΓΕΛΟΙΑ είναι όλα αυτά ή όχι ακόμη;!

Ήθελα να ξερα ποιος είρωνας μ____ είχε κέφια μια μέρα και είπε να διαμορφώσει ένα κάρο ηλίθιους άγραφους κανόνες που θα καταδικάσουν σε δυστυχία όλες τις επόμενες γενιές.

Εδώ που τα λέμε μια ιδέα την έχω για το ποιος και τι και γιατί, αλλά δεν είναι του παρόντος.

Γεννιόμαστε λοιπόν σε έναν κόσμο με προκαθορισμένες γραμμές πλεύσης.
Πως πρέπει να είσαι για να θεωρείσαι πετυχημένος.
Από κάθε άποψη.

Κάτσε ρε φίλε που πρέπει να βρω και τον εαυτό μου σε μια συνεχώς κινούμενη πραγματικότητα.
Άραξε που πρέπει να έχω ένα και μόνο πάθος που να γουστάρω να το κάνω και επάγγελμα.
Και ριλάξ που υπάρχει ο πρίγκηπας με την άσπρη πόρσε.. σόρι άλογο ήθελα να πω, που θα ρθει και θα στρώσει το δρόμο μου με 500ευρα... ε ροδοπέταλα μωρέ, ναι, και θα δώσει τη ζωή του για να είμαι ΕΓΩ και η αφεντιά μου ευτυχισμένη.

Έλα Χριστέ και Παναγιά με όλες τις μη ρεαλιστικές προσδοκίες που μας γαλουχεί αυτή η κοινωνία πριν γίνουμε γαμέτες καν να πιστεύουμε και που εξασφαλίζουν το ότι θα νιώθουμε αποτυχημένοι μέχρι να τις ικανοποιήσουμε.

Και το πιο λυπηρό απ όλα είναι ότι έχει γράψει κάποιος άλλος τη λίστα με τα αυτονόητά μας και δε το χουμε πάρει καν γραμμή. Ή το χουμε πάρει αλλά το αίσθημα ανημπόριας/φόβου/ανασφάλειας που μας κατακλύζει καθιστά αδύνατο κατά έναν παρανοϊκό/μη εξηγήσιμο τρόπο να το αλλάξουμε.

Εν ολίγοις, let's grow the fuck up, ας αναγνωρίσουμε πως ό.τι και καλά θα πρεπε να υφίσταται well, απλά δεν θα πρεπε και ας συνεχίσουμε τη ζωούλα μας χωρίς 1000000000 "ιδανικές" εκβάσεις για τα πάντα.

Πιο ιδανικό από το σήμερα μπορεί να μην υπάρξει.

Και αν υπάρξει, ας είναι απόρροια πολλών μικρών πραγμάτων που κάναμε εμείς, από εμάς και για εμάς, χωρίς τεράστιες προσδοκίες για το που θα οδηγήσει.

Συμβουλές ζωής από κάποια που δεν έχει την παραμικρή ιδέα ! 

Γεια σας.-
Continue Reading...

Παρασκευή, 1 Δεκεμβρίου 2017

Πάλι γιορτές;







Μπήκε ο Δεκέμβρης και θα αρχίσουμε πάλι.
Όνειρα, υποσχέσεις, προσδοκίες, ελπίδα.
Όνειρα για ενα δια μαγείας καλύτερο αύριο.
Υποσχέσεις στον εαυτό μας που ξέρουμε ότι δε θα κρατήσουμε.
Προσδοκίες από τους άλλους που ξέρουμε ότι θα μας απογοητεύσουν.
Ελπίδα για πράγματα που δε χρειάζονται ελπίδες, αλλά θαύματα.

Μπήκε ο Δεκέμβρης και θα αρχίσουμε πάλι.
Αυτή τη χρονιά θα πετύχω τους στόχους μου, θα καταφέρω όσα δεν κατάφερα Χ χρόνια τώρα γιατί φέτος θα είναι αλλιώς. Φέτος θα είμαι αλλιώς.

Αυτή τη χρονιά θα εκτιμώ περισσότερο, θα διεκδικώ καλύτερα, θα είμαι πιο ευγενικός.
Αυτή τη χρονιά θα είμαι πιο πειθαρχημένος, θα τρώω καλύτερα, θα γυμνάζομαι περισσότερο, θα προσέχω τον εαυτό μου.
Αυτή τη χρονια θα πάρω προαγωγή, δίνοντας παράλληλα προτεραιότητα στην οικογένεια μου, περνώντας ποιοτικό χρόνο με τους ανθρώπους μου.
Αυτή τη χρονιά θα βγάλω χρήματα. Περισσότερα. Και λίγα ακόμη.

Μπήκε ο Δεκέμβρης και αρχίσαμε ήδη.
Τα ψέματα στον εαυτό μας.
Τις μη ρεαλιστικές προσδοκίες.
Αρχίσαμε να σκάβουμε λάκους στη φάβα μας.
Γιατί δε μας φτάνουν οι εξωγενείς παράγοντες που δυσκολεύουν τη ζωή μας, ας βάλουμε καμιά φάκα και οι ίδιοι.

Εθισμένοι στο ψέμα έχουμε γίνει.
Εθισμένοι γιατί η αλήθεια πολύ λίγους ικανοποιεί.
Η πραγματικότητα σε πολύ λίγους αρέσει.

Και επιλέγουμε με κάθε ευκαιρία να ξεφεύγουμε περιστασιακά.
Η Ρώμη όμως δε χτίστηκε σε μια πρωτοχρονιά.
Αλλά κάθε μέρα μετά από αυτήν.

Κάθε Δευτέρα πρωί που νιώθεις ότι ο κόσμος σου ανήκει αλλά και κάθε Σάββατο βράδυ μετά από 5 ποτά που αισθάνεσαι ότι τίποτα δεν έχει νόημα.

Η Ρώμη δε χτίστηκε σε μια πρωτοχρονιά και στην Ιθάκη δε φτάσαμε στην αντίστροφη μέτρηση από το 10 ως το 1.

Δεν πρέπει να το ξεχνάς αυτό.

Έχεις ένα ταξίδι μπροστά σου.
Ένα ταξίδι τόσο μακρύ που αν δεν βρεις τρόπο να το απολαμβάνεις, κανένα νόημα δεν έχει το αν θα φτάσεις τελικά στον προορισμό.

Γι αυτό μη βιάζεσαι. Σε κανέναν δεν έχεις να αποδείξεις τίποτα

Άσε τα ψέματα στην άκρη.
Άσε τις υποσχέσεις.

Ο Δεκέμβρης δεν είναι παρά ένας ακόμη μήνας.

Η αλλαγή δεν έρχεται ημερολογιακά, αλλά συνειδησιακά.

Καλό μήνα...!
Continue Reading...

Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2017

Τα πράγματα που έχουν σημασία.





Έχω αρχίσει να σκέφτομαι ότι τα πράγματα που έχουν σημασία στη ζωή είναι σταθερά.

Απλά εμείς, ανάλογα με τις φάσεις που διανύουμε, επιτρέπουμε στον εαυτό μας να το ξεχάσει. Τον αφήνουμε να μπερδευτεί και να αναθεωρήσει τις προτεραιότητές του.

Άλλες φορές γιατί δεν έχουμε χρόνο για αναστοχασμό.
Άλλες γιατί δεν έχουμε δυνάμεις για αυτοβελτίωση.
Κάποιες γιατί φοβόμαστε ίσως το να έρθουμε αντιμέτωποι με αυτά που πραγματικά μετράνε.

Όποιος και αν είναι ο λόγος όμως, η αλήθεια παραμένει αλήθεια.
Και πάντα θα τρέχει γρηγορότερα από εμάς.
Πάντα θα τη βρίσκουμε μπροστά μας.

Είναι κρίμα πάντως, και το λέω πια με σιγουριά.
Είναι κρίμα να αφήνουμε δευτερεύοντα πράγματα να θολώνουν την κρίση μας.

Έχω λοιπόν αρχίσει να σκέφτομαι ότι τα πράγματα που έχουν σημασία στη ζωή είναι σταθερά.

Και θα ήταν χρήσιμο θαρρώ, να είναι και ξεκάθαρα.

Θα ήταν χρήσιμο για σενα, για μενα, για την ψυχική μας υγεία πάνω απ' όλα.
Γιατί όσο σου είναι ολοφάνερο το τι μετράει σε αυτή τη ζωή, μπορείς είτε να νιώθεις ευγνωμοσύνη που το έχεις, είτε να έχεις κίνητρο για να προσπαθείς για κάτι.

Μπερδεύεσαι πολλές φορές και είναι φυσιολογικό.
Social media, σεξουαλικότητα, χρήματα, δόξα. 
Όμορφα  photoshop-αρισμένα υπό το πρίσμα της αυτοβελτίωσης, του φιλελευθερισμού, της δυναμικότητας.

Σε κάνουν να προβληματίζεσαι για το τι είναι φυσιολογικό, σε κάνουν να τρελαίνεσαι με την υποκειμενικότητα ακόμη και των πιο στοιχειωδών πραγμάτων της ανθρώπινης λογικής(που μάντεψε, είναι αμφισβητήσιμη και βασικά, δεν υπάρχει!)

Αν σε αγαπάς λοιπόν αρκετά ώστε να θέλεις να σε προστατέψεις από όλο αυτό, πρέπει να χεις μια άγκυρα.
Μια διανοητική άγκυρα η οποία, όποτε χάνεσαι στον ωκεανό της αμφισβήτησης,να σε οδηγεί πίσω στη βάση σου και σε αυτά που εσύ ο ίδιος αναγνωρίζεις ως σημαντικά για σένα.

Πρόχειρες ιδέες, έτσι για το brainstorming..

Σημαντικό είναι να έχεις υπάρξει μέρος σε κάτι ευρύτερο, σε ένα πλαίσιο που να αναγνωρίζεις την αξία των άλλων, να σέβεσαι, να προσφέρεις αλλά και να γίνεσαι αποδέκτης όλων αυτών των διαδικασιών. Θα το ονομάσω οικογένεια αυτό το πλαίσιο, όποια και αν είναι για σένα η οικογένειά σου.
Θυμήσου απλά πως δεν είναι η ταμπέλα ούτε οι βιολογικοί παράγοντες που την ορίζουν. Και φυσικά, δεν την ορίζει η τελειότητα και το αλάθητο.
Αν έχεις υπάρξει όμως μέλος μιας οικογένειας, μαζί με όλα τα μαθήματα που αυτό συνεπάγεται, είσαι ήδη τυχερός.
Μπορείς αν μη τι άλλο να ορίσεις σε πολλά ζητήματα τι θέλεις, τι δεν θέλεις, πρακτικά, συναισθηματικά και γενικότερα. Αξία ανεκτίμητη.

Σημαντικό είναι να έχεις ανθρώπους, με τους οποίους να νιώθεις ότι επικοινωνείς σε τέτοιο βάθος που πραγματικά δεν πιστευες ότι είναι εφικτό. Ίσως ο πληθυντικός εδώ να είναι και υπερβολή.
Ακόμη και έναν άνθρωπο τέτοιο να έχεις γνωρίσει, στο λέω, είσαι τυχερός.
Με μεγαλύτερο φόβο πολλών ανθρώπων τη μοναξιά, η επικοινωνία είναι όχι απλά το γιατρικό, αλλά το ελιξίριο της ζωής. Το αντικαταθλιπτικό στην καθημερινότητά μας. Να θυμάσαι λοιπόν να εκτιμάς αυτούς τους ανθρώπους και το γεγονός ότι αξιώθηκες να τους γνωρίσεις.

Σημαντικό είναι να υπάρχουν πράγματα που σου αρέσει να κάνεις με τον εαυτό σου. Από τον εαυτό σου και για τον εαυτό σου. Να παίρνεις εκεινες τις στιγμές, να βρίσκεις εκείνες τις στιγμές που πραγματικά να περνάς τόσο καλά με την πάρτη σου που δε θα τις άλλαζες με τίποτα.

Επίσης, σημαντικό, και ίσως το πιο σημαντικό, είναι ότι σου ανήκει το τώρα. Τη στιγμή που μιλάμε υπάρχει μια πραγματικότητα, όλη δική σου την οποία κανείς δεν μπορεί να σου κλέψει.
Το μέλλον δεν μπορεί να στο εγγυηθεί κανείς.
Στο παρόν όμως είσαι άρχοντας του εαυτού σου.
Έχεις κυριολεκτικά τη δύναμη είτε να φτιάξεις κάτι πανέμορφο είτε να τα καταστρέψεις όλα.
Αρκεί να κάνεις το νοητικό shift που χρειάζεται.

Αυτό ειδικά, μην επιτρέπεις στον εαυτό σου να το ξεχνάει.
Είσαι φτωχός όσο δε ζεις στο παρόν και ποτέ δε θα σου φτάνει τίποτε. Γιατί όποτε και αν το αποκτήσεις, θα ανήκει σε ένα τότε παρόν.

Να θυμάσαι πως για ό,τι δεν έχει έρθει ακόμη, δεν είναι δουλειά σου να ασχολείσαι.
Και δεν το λέμε με μοιρολατρεία, αλλά με απλή λογική.
Ξέρεις, αυτήν που δεν υπάρχει.
Ζήσε τη ζωή σου βήμα βήμα.
Και επικεντρώσου στο αμέσως επόμενο.
Σημαντικό λοιπόν είναι να μην αφήνεις ένα μέλλον που δεν έχει έρθει ακόμη να σε αποθαρρύνει, αγχώνει ή φοβίζει σε ένα παρόν που βασικά ίσως και να τα έχεις όλα, απλά παραείσαι απασχολημένος για να το προσέξεις.

Σημαντικό είναι να αγαπάς.
Τον εαυτό σου, τον σκύλο σου, τη μάνα σου, το λαπτοπ σου.
Δεν με νοιάζει τι.
Είναι ζωτικής σημασίας να αγαπάς.
Και αν ποτέ πραγματικά τα πράγματα είναι άσχημα στη ζωή σου, δεν θα υπάρξει σημαντικότερο απόκτημα από την ικανότητα να αγαπάς, και όσα αυτό συνεπάγεται.

Και τέλος, γιατί μπορώ να συνεχίσω μέχρι αύριο,
σημαντικό είναι να συγχωρείς.
Και εδώ δεν θα μιλήσω για τους άλλους, παρά μόνο για σένα.
Το πιο σημαντικό απ' όλα είναι και θα είναι το να μπορείς να κοιτάζεις τον εαυτό σου με ειλικρίνεια στον καθρέφτη, ενώ τα έχει κάνει όλα σκατά, και να του δίνεις ένα παρήγορο χτύπημα στην πλάτη λέγοντας του απλά ότι "Δεν πειράζει. Έκανες ό,τι μπορούσες. Η επόμενη φορα, ας ευχηθούμε να πάει καλύτερα."

Και να μπορείς αυτό να το πεις και την επόμενη φορά, που τελικά τίποτα δεν πήγε καλύτερα. Και την παραεπόμενη.
Και πραγματικά να το εννοείς.

Γιατί πίστεψε με, βάζω το χέρι μου στη φωτιά, αν είσαι άνθρωπος σαν όλους εμάς θα τα κάνεις τόσες φορές σκατά στη ζωή σου που χρειάζεται πραγματική μεγαλοψυχία για να σε συγχωρείς διαρκώς.

Είναι λοιπόν σημαντικό να βρίσκεσαι δίπλα και όχι απέναντι από τον εαυτό σου. Και να σου το θυμίζεις κάθε μα κάθε μέρα.
Και πίστεψέ με, αν καταφέρεις μονάχα αυτό να βάλεις σε σειρά, δεν υπάρχει περίπτωση να μη μπορέσεις να βάλεις και τα υπόλοιπα.

Αλλά να σου πω και κάτι; Και να μη τα καταφέρεις, δεν πειράζει. Την επόμενη φορά ίσως τα πας καλύτερα ;)


Continue Reading...

Τρίτη, 13 Ιουνίου 2017

Ζεις στο παρόν ή....?






Γιατί είναι τόσο δύσκολο να ζούμε στο παρόν;
Λέμε συνεχώς, ή ακούμε άλλους να λένε για την αξία του παρόντος, της στιγμής.
Και όντως, όταν δεν βιώνεις συνειδητά την ίδια σου την καθημερινότητα, είσαι κατά κάποιον τρόπο απών από την ίδια σου τη ζωή. Όχι απλά κατά κάποιον τρόπο δηλαδή, αλλά κατά τον πιο σημαντικό, απουσιάζεις εγκεφαλικά, ψυχικά, συναισθηματικά.
Το σκέφτομαι τόσες φορές, ανάθεμα, τατού στο χέρι μου θέλω να το κάνω για να μου το υπενθυμίζω. Κι όμως, όσο και αν αναγνωρίζω την αξία της στιγμής, πιάνω τον εαυτό μου μονίμως να ταξιδεύει. Όχι τόσο στο παρελθόν, όσο στο μέλλον.

Αχ, αυτό το μέλλον.
Διάλεξε τομέα και απλά unlease the beast.
Ακόμη με εκπλήσσει το πόσες απορίες είμαι σε θέση να δημιουργήσω, πόσα ερωτηματικά για το απλούστερο πράγμα που μπορεί να φανταστεί άνθρωπος.

Πιθανές εκβάσεις διαφόρων σχεδίων που μπορεί να έχω στο μυαλό μου, τι μπορεί να πάει καλά, στραβά, γιατί και τι μπορώ να κάνω σε κάθε μία από αυτές τις περιπτώσεις. Αλλά όχι μόνο τι μπορώ να κάνω. Γιατί να το κάνω, πότε, με ποιον τρόπο. Και αν τελικά αυτός ο τρόπος δεν είναι αποτελεσματικός; Ας σκεφτώ αλλες δυο τρεις πιθανές εκδοχές και για αυτό. Αλλά να σου ξεπηδάει και μια τέταρτη. Ουάου, αυτό δε το είχα σκεφτεί χθες. Κάτσε να το αναλύσω λίγο. Εδώ χρειάζομαι τουλάχιστον άλλες τόσες εναλλακτικές.

Κάπου εκεί κάποιος μου απευθύνει τον λόγο. Απαντάω μηχανικά και επιστρέφω στις σκέψεις μου. Μέχρι να τελειώσω έχω χάσει πόσα πραγματικά λεπτά από την καθημερινότητά μου.

Κάπως έτσι λοιπόν χαραμίζει κάποιος που δεν εκτιμάει το παρόν, την καθημερινότητά του.
Ή έτσι λένε.

Γιατί, όπως κατάλαβες, πάντα υπάρχει και άλλη εξήγηση.

Γιατί τι είναι το παρόν χωρίς ελπίδα, χωρίς όνειρα, χωρίς προσμονή και έμπνευση, κίνητρο για να προσπαθεί κανείς;
Τι νόημα έχει μόνο το τώρα, αν δεν μπορείς να το συγκρίνεις με ένα πριν ή να το συνδέσεις με ένα μετά;
Πως γίνεται να κατακερματίσεις τη ζωή σου και να επιλέγεις πάντα το παρόν;
Και ειδικά για τον περισσότερο κόσμο, που η ρουτίνα αποτελεί κάτι τουλάχιστον βαρετό, δεν νομίζω ότι είναι τελικά τόσο άξιο απορίας το να ταξιδεύει λίγο το μυαλό στο πριν και στο μετά, στα ίσως και στα μπορεί.

Ίσως να φταίει αυτό εν μέρει. Ίσως να ζουν στο μέλλον οι δυσαρεστημένοι με το παρόν.
Ίσως να ζουν στο μέλλον όσοι χρειάζονται λίγη ελπίδα, έναν λόγο για να συνεχίσουν.

Και από την άλλη, ίσως να ζούνε μόνο στο παρόν όσοι φοβούνται να σκεφτούν τι τους περιμένει, ή όσοι δεν είναι συμφιλιωμένοι με τις επιπτώσεις των πράξεών τους.
Πραγματικά δεν ξέρω. Τι πρωτότυπο θα μου πεις, αλλά με προβληματίζει η σχέση μας με τον χρόνο.

Φαινόμαστε να χάνουμε το μπαλάκι όλο και περισσότερο.

Η ακρότητα για ακόμη μια φορά κερδίζει έδαφος και η ισορροπία μοιάζει να απομακρύνεται. 

Εμένα πάντως μια φορά, μαρέσει να σκέφτομαι το μέλλον.
Με εμπνέει, με γεμίζει προσμονή, κίνητρο, άγχος και προβληματισμό συνάμα, αλλά πάνω απ όλα, με κρατάει πιο ζωντανή.
Καλό και το παρόν, αλλά στη φαντασία μου πολλές φορές περνάω καλύτερα. Και στην τελική, πρώτα έρχεται το όραμα και μετά η πραγματοποίηση.

Λίγο στην ποσόστωση τα χαλάμε :P
Continue Reading...

Τετάρτη, 12 Απριλίου 2017

To survivor, or not to survivor ? !






Σήμερα έκανα κάτι πρωτότυπο.
Έκραζα.
Το survivor αυτή τη φορά. Όχι το παιχνίδι αυτό
καθ' αυτό, δεν με αφορά το με τι γεμίζει η τηλεόραση το πρόγραμμά της.
Σχολίαζα το πόσο κουραστική μου είναι η αναπαραγωγή των όσων γίνονται στο παιχνίδι, στα social media.
Τελοσπάντων, σε κάποια φάση συνειδητοποίησα πως θεωρώ χάσιμο χρόνου το να δει κάποιος survivor και όχι το ότι εγώ έχω χάσει χρόνια από τη ζωή μου κυριολεκτικά βλέποντας σειρές.
Και φυσικά η πρώτη μου ενστικτώδης αντίδραση ήταν να προστατέψω τον εαυτό μου βρίσκοντας κάποιο λογικοφανές επιχείρημα που να δείχνει την ανωτερότητα της επιλογής μου.

Αλλά δυστυχώς i am too old for this shit.
Δεν μπορώ να αγοράσω τον ίδιο τον παπά μου.
Οπότε με βρήκε η σημερινή μέρα να σκέφτομαι τους λόγους για τους οποίους καταφεύγουμε σε τέτοιες επιλογές για την διασκέδασή μας.

Προσωπικά ξέρω γιατί βλέπω σειρές.
Ξέρω τι μου προσφέρουν, ξέρω τι νιώθω, τι επίδραση έχει στην ψυχολογία μου όλο αυτό, όπως και ξέρω πότε ξεπερνάω το δικό μου πάντα μέτρο και τι αντίστοιχα σημαίνει αυτό.
Εν ολίγοις, είναι επιλογή μου.

Κάπως έτσι λοιπόν σκέφτηκα και όλους όσοι βλέπουν survivor, ή αυτούς που είναι από καφέ σε καφέ και από τσιπουράδικο σε ελληνάδικο. Ή όσους πνίγονται συνεχώς στη δουλειά, εσκεμμένα μάλιστα, και γυρίζουν σπίτι μόνο για να κοιμηθούν.
Και επιτέλους το κατάλαβα (αργώ καμιά φορά) .

Όπως σε όλα, έτσι και σε αυτό είμαστε απλά διαφορετικοί. Στο πως επιλέγουμε δηλαδή να εκφράσουμε ή να ικανοποιήσουμε κάποιες ανάγκες.

Επίσης όμως, όπως σε όλα, είμαστε και τόσο ίδιοι.
Η ανάγκη μας να αποφορτιστούμε. Να ξεδώσουμε.
Να είμαστε μέρος μιας ομάδας. Να ανήκουμε σε κάτι μεγαλύτερο.
Η ανάγκη μας για ηρεμία από τη μια, και για περιπέτεια από την άλλη. Η επιθυμία κάποιες στιγμές απλά να αφηνόμαστε, χωρίς να έχει απαραίτητα κάποιο ιδιαίτερο νόημα όλο αυτό.

Και τέλος, η αναγκαιότητα του να ξεφεύγουμε. Από όλα.
Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, όλοι θέλουμε απλά για μια στιγμή να μην υπάρχουν οι έγνοιες και τα προβλήματά μας. Να συγκεντρωθούμε τόσο σε κάτι, ανεξαρτήτως του πόσο σημαντικό είναι αυτό, που απλά να τα ξεχάσουμε όλα.

Και αλίμονο, ειδικά από τη στιγμή που αυτό το κάτι δεν καταστρέφει την υγεία μας, ποια είμαι εγώ για να το κρίνω.
Σίγουρα υπάρχουν πάντα πιο παραγωγικοί και δημιουργικοί τρόποι να περάσουμε τον χρόνο μας, αλλά ακόμη και αυτή η διαρκής πίεση να κάνουμε συνεχώς κάτι καλύτερο, μπορεί στο τέλος να μας γυρίσει μπούμερανγκ.

Εν τέλει, ας βρει ο καθένας τα δικά του μέτρα και σταθμά και ό,τι τον κάνει να νιώθει όμορφα.
Από τη στιγμή που δεν πειράζει κάποιον άλλο και δεν καταπατάει την ελευθερία του, μαγκιά του.

Παρ' όλα αυτά, συνεχίζω να μη καταλαβαίνω το γόητρο του survivor. Ας συνεχίσω το 6ο σερί επεισόδιο community, που τόσο νόημα βγάζει :P
Continue Reading...

Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

Μπορούμε να αγαπήσουμε εσκεμμένα;





Είναι φορές, οι περισσότερες για την ακρίβεια, που οι σκέψεις μου είναι διάσπαρτες και οι προβληματισμοί πολύπλευροι. Η μη συγκέντρωσή μου λοιπόν, ακόμη και στον προβληματισμό, καθιστά πολλές φορές αδύνατο να μοιραστώ αυτά που έχω μέσα μου.
Φαίνομαι να μιλάω, να επικοινωνώ.
Αλλά τελικά αυτό αντιπροσωπεύει περισσότερο την προσπάθειά μου να το καταφέρω και πολύ λιγότερο την επίτευξη του στόχου αυτού.

Πολλές φορές λοιπόν όλα είναι κάπως διάχυτα.

Είναι όμως και περιπτώσεις, όπου μια συγκεκριμένη σκέψη κάνει ότι περνάει δήθεν το ίδιο τυχαία με τις υπόλοιπες από το μυαλό μου, αλλά κάπου σκαλώνει στο πέρασμά της.
Για λόγους που συχνά αργώ να κατανοήσω, η σκέψη αυτή μένει λίγο περισσότερο προτού να φύγει.
Και επανέρχεται λίγο συχνότερα από ό,τι θα της "άρμοζε".
Και κάθε φορά καταπατάει την καλή και φιλόξενη σε σκέψεις διάθεσή μου και μένει λίγο παραπάνω.

Έτσι και αυτή τη φορά.
Συζητούσαμε περί γυμναστικής. Ένα αντικείμενο που αποτελεί ήδη ιστορία ολόκληρη για μένα (θα μπορούσα να φτιάξω ιστορία και για το πως ήταν το πρωϊνό που έφαγα σήμερα βέβαια, αλλά οκ!).
Αποτελεί ιστορία όχι γιατί είμαι κάποιου είδους προχωρημένη αθλούμενη, ασχολούμαι με τον αθλητισμό, ή κατέχω οτιδήποτε αξιόλογο στο κομμάτι αυτό.
Όχι.

Αποτελεί ιστορία γιατί από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ίσχυε ακριβώς το αντίθετο.
Ήμουν το γεματούλικο μωρό, που δεν ήθελε να παίζει, που βαριόταν συνέχεια και που ανακάλυψε πολύ νωρίς το ίντερνετ και το λιώσιμο που αυτό μπορεί να επιφέρει.
Μια φορά μου πρότεινε γυμναστής να με βάλει σε ομάδα βόλει, και εκείνη η μέρα ήταν η τελευταία που άγγιξα μπάλα για πολλά ακόλουθα χρόνια.

Η γυμναστική για μένα δεν ήταν "έμφυτη", δεν ήταν κλίση, δεν ήταν τίποτα.
Χρειάστηκαν χρόνια υπομονής, επιμονής, προσπάθειας και ναι, κομπλεξισμού και εμμονής με το φαίνεσθαι για να καταφέρω να νιώσω μέσα μου ότι πραγματικά την αγαπάω.
Και ακόμη και σήμερα, που πράγματι την θεωρώ κομμάτι μου, δεν είμαι και απόλυτα σίγουρη σε βάθος.

Και η πηγή της αβεβαιότητός μου είναι ακριβώς το παρελθόν.
Ό,τι και αν γίνεται σήμερα, μόλις λίγο μαλθακώσω, μόλις κάτσω μερικές μέρες, αρχίζω να αμφισβητώ την "αγάπη" μου προς τη γυμναστική. Γιατί; Γιατι σκέφτομαι ότι δεν ήμουν πάντα έτσι, και μήπως όλο αυτό που είμαι τώρα είναι ένας ρόλος και μήπως με την πρώτη "ευκαιρία" ξαναβουλιάξω στις παλιές κακές συνήθειες.

Η γυμναστική στην προκείμενη αποτελεί απλά την αφόρμηση αυτού ποστ, όπως αποτέλεσε την αφετηρία για τον προβληματισμό που επανέρχεται μέρες τώρα στο μυαλό μου, οπότε επέλεξα να τον καταγράψω.

Αναρωτιέμαι αν μπορούμε να μάθουμε να αγαπάμε κάτι που δεν νιώθουμε εξαρχής μέσα από την καρδιά μας μια τάση προς αυτό. Όχι να μάθουμε να το κάνουμε καλά, όχι να την παλεύουμε. Να το αγαπάμε.
Μπορούμε πράγματι να μετατρέψουμε με τη δύναμη της θέλησης και της επανάληψης, κάτι κάποτε αδιάφορο σε κάτι πλέον θελκτικό; Και αν ναι, υπάρχουν όρια στο τι θα είναι αυτό; Ή μπορούμε να το εφαρμόσουμε τόσο σε πράγματα, συνήθειες, όσο και σε ανθρώπους;

Και αν τελικά μπορούμε να αγαπήσουμε εσκεμμένα, θεωρείται το ίδιο αυθεντικό το τελικό αίσθημα της αγάπης αυτής; Ή στερείται κάποιας γνησιότητας;
Είναι πιο εύκολο να το ξεπεράσουμε ή όχι;

Η όλη έννοια της εξέλιξης και της αυτοβελτίωσης, φαντάζομαι συμπεριλαμβάνει με κάποιον τρόπο μια απάντηση στον παραπάνω προβληματισμό.
Δεν παύει όμως να με εκπλήσσει.

Ο άνθρωπος και οι δυνατότητές του. Η δύναμη του μυαλού, η ισχύς της συνήθειας, το τι μπορούμε να καταφέρουμε αν δαμάσουμε το μεγαλύτερο θηρίο. Τον εαυτό μας.

Και στο τέλος δεν παύει να με αφήνει με ένα μετέωρο ηθικά αίσθημα.
Σαν οι αλλαγές αυτές να μου θέτουν διλήμματα που ίσως δεν θα έπρεπε να είναι εκεί.
Όλα σχετικά με την αλήθεια και το ψέμμα.
Την γνησιότητα. Την μοναδικότητά μας.

Δεν ξέρω που τελειώνει το εσκεμμένο και που αρχίζει το εντελώς αυθόρμητο.
Δεν ξέρω αν σε κάποιους ανθρώπους υπάρχει καν πλέον το αυθόρμητο.

Ή αν απλά παρασυρόμαστε από την θέληση και την ανάγκη καμιά φορά να μας γίνουν αρεστά κάποια πράγματα, που στο τέλος χάνουμε και την πραγματική έννοια της ικανοποίησης.

Δεν είναι ακόμη η ώρα να μπει τελεία σε αυτόν τον προβληματισμό. Έχω ακόμη δρόμο.

Άνω τελεία λοιπόν

Continue Reading...

Followers